فراز و نشیب تهسیلی {قسمت دوم}

قسمت گذشته حکایت دوازده سال تحصیل ما بود که به خیر و خوشی نزدیک بود به پایان برسد که نشد، یک درس ماند و مشکلی به نام کنکور، از اول پاییز رفتم و در کلاس کنکوری ثبت نام کردم و در کنارش هم چون حوصله نداشتم فقط در خانه بماننم و درس بخوانم فنی و حرفه ای رفتم دره الکترونیک ثبت نام کردم،روزها از شش صبح تا شش غروب در فنی و حرفه ای بودم و بعد از آن هم کلاس کنکور شب ها هم درس می خواندم. سخت بود ولی این سختی برایم لذت بخش بود. روزگار چرخید و چرخید تا به دی ماه رسید، باید سخت افزار را امتحان می دادم، در کلاس کنکور هنوز به درس سخت افزار نرسیده بودم و حوصله این را هم نداشتم که بروم و دستمال کسی را بزنم تا به من یاد بدهد نشستم و بر خلاف عادت معمول کل کتاب را خفظ کردم، خودم هم نمی دانم چه شد که با همین تکنیک شدم قبول شدم و البته نکته جالبش این بود که سخت افزار را بعد از قبولی تازه در کلاس کنکور فهمیدم و جالب تر از آن این بود که همین درس یکی از ارکان موفقیتم در کنکور شد! به هر جان کندنی بود دوره چند ماهه فنی حرفه ای را تمام کردم و کنکور هم دادم و به نوعی حال منتقیدن را هم با پیروزی های مکرر اساسی گرفتم ! بعد از کنکور دوباره رفتم سر کار ، دانشگاه هم که قبول شده بودم ان هم با رتبه خوب در شهر خودم ! دیگر از خدا چه می خواستم ؟ روزهای خوبی بود ، مثل این است که غذایی در جایی بخوری و مزه اش از زیر زبانت هیچ وقت بیرون نرود. دورانی بود که هم سن و سالانم حرصشان در آمده بود چون هم توانسته بودم هم مدرکی از فنی و حرفه ای بگیرم هم دانشگاه قبول شوم و هم کاری برای خودم دست و پا کنم . از گوشه کنار صحبت های احمقانه شان به گوشم می رسید ولی برایم مهم نبود. چیزی که داشت یادم می رفت، در همان دوران کنکور در شرکت با دختری آشنا شدم که بر حسب اتفاق همکلاسیم شد در کلاس کنکور و اگر از انصاف نگذریم کل کل با او بود که بسیار کمک حالم شد در قبولی !
خودم هم نمی دانم چه شد که وقتی سرم را بالا گرفتم دیدم مثل آب خوردن اخراج شدم! بگذارید به حساب خریت و همین، دست فلک هم بی تاثیر نبود ولی از حق نمی توان گذشت که بی عرضگی خودم باعث این مهم شد! دقیقا روزهای آن برف سنگین سال 83 بود که در اولین روز برف تمام رشت را پیاده طی کردم، مثل دیوانه ها فقط قدم می زدم و قدم می زدم … آینده ای که خودم خرابش کرده بودم … دردسر ها شروع شد، شوک وحشتناکی به من وارد شده بود نگاه سرد اطرافیان … کسانی که زمانی دوستم بودند روبه رویم برایم اظهار هم دردی می کردند و در پشت به ریشم می خندیدند… به جرات می توانم بگویم بدترین دوران زندگیم را تا به امروز تجربه کردم ، مادرم که حدود یک سال با من حرف نمی زد و به قولی انگار نه انگار که وجود خارجی داشتم، از ترس آبروریزی تا جایی که می توانستم از مهمانی رفتن اجتناب می کردم و به هر طریق ممکن زیر آبی می رفتم که مبادا کسی سوالی بپرسد و … . جالب این است که اگر کسی هم می دانست باورش نمی شد که من چه کرده ام. فکر کنم اتانازی کرده بودم با سرنوشت خودم و بزرگترین دلیلش هم غرور احمقانه ای بود که دچارش شده بودم. دقیقا در همین دوران بود که دختری که از نوجوانی دوستش داشتم ناگهان در زندگیم پیدا شد. لطف خدا بود که بتوانم در دوران تنهاییم کسی را پیدا کنم که به من قوت قلب بدهد. هر چند که این دوران هم زیاد طولانی نبود و به قولی این مسئله خودش شد قوز با قوز . در اوایل دوران دانشجویی به ورزش سرد وبیروح بدن سازی روی آورده بودم، بعد از اخراج ورزش را کنار گذاشتم و در اثر یک اتفاق به یکی دیگر از آرزو های دوران کودکیم رسیدم و جودو را شروع کردم، بهترین شروع برای ساختن مجدد خودم از بین بردن غرور کذائی بود که بهترین درمان برای این بیماری ورزش بود. داشت یادم می رفت که در چند ماه اول اخراج تنها کسی که در اطرافم بود دوست عزیزم فرشاد بود که از بچه های آستارا بود که بعد از اخراجم نه تنها از من دور نیفتاد بلکه بسیار کمکم کرد تا از آن حال و هوا بیرون بیایم.
تمام دلمشغولیم شد کار و باشگاه ، چند بار هم امتحان دادم ولی قبول نشدم، اطرافیان تاکید کردند به دانشگاه آزاد ولی ما زیر بارش نرفتیم ولی دیری نپائید که پشیمان شدیم… خواستیم پیام زوری بشویم که در میانه های راه فتوی صادر کردند که دیپلمه های فنی بروند بز بچرانند و … کم کم اطرافیان هم از این خبر{حکایت رفتن ما در کوزه} مطلع شدند چه آنهایی که نباید می دانستند و چه آنهایی که باید می دانستند. روزگار چرخید و چرخید و من نچرخیدم، اتفاقات زیادی در همین وسط افتاد یکی از اتفاقات همین وبلاگ است، چند ماه پیش در خلوت خودم نشسته بودم و داشتم با خدای خودم حساب و کتاب میکردم، انگار که خدا هم فهمیده بود که از صد قدم ورود به جمع آدمیان یک قدم را برداشته ام پس در یکی دو مرحله حال اساسی به اینجانب داد تا کم کم به خودم امیدوار شوم، تا اینکه چند روز پیش مطلع شدم که بعد از چندین سال حلقه گمشده زندگی این دوران هم تکمیل شد و مجددا و رسما دانشجو شدیم، بماند که دهن خودم و عده ای را هم آسفالت کردم. هر چند شاخ غول را نشکستم و به قولی شق والقمر نکردم ولی هر چه بود تنها چاله خالی مسیر زندگیم را در این دوره زمانی پر کردم البته تجربیات گرانبهایی در این مدت چند سال آویزانی تحصیلی کسب کردم که بهایش چهار سال عمرم بود !

——————————————————————————————————

لنگ نویس:

1- ثبت نام هم کردیم، حکایتی دارد بس خواندنی و خندیدنی !

2- چند فروند بازی بدهکارم که همه رو با هم ضربه فنی می کنم 🙂

3- این هم نوعی شفاف سازی از زندگی خودم، این هم گوشه ای از فراز و نشیب های زندگیه دیگه .

4- دلیل نوشتن هم این دو پست این بود که یادم باشد!

5-  فکرش را می کردید من یک اخراجی باشم ؟هر چند که اخراجی بودن شاخ و دم ندارد !

6- قرار بود اسم این وبلاگ را در روز ثبت بگذارم چرک نوشته های یک اخراجی  🙂

7- این کودکان دیروز + + + + + را ببینید و در ذهنتان چهره امروزشان را بسازید!

8- ما قبلا این بازی ایام کودکی را انجام داده بودیم ولی چون دعوت دوباره از چند جناح صورت گرفته حتما اجابت می کنیم.

9- چند نفر از اهالی وبلاگستان از وضعیت تحصیلی من خبر داشتند، چند ماه پیش که قبول نشده بودم پنچر بودم اساسی، متشکرم از مهربانی هایتان.

10- کامنت ها را هم به زودی جواب می دهم، اگر کم پیدا هستم به بزرگی خود ببخشید چند روز درگیر ثبت نام بودم کلی کار عقب افتاده دارم.

با سپاس کاوه گیــــلانی

Advertisements

دو درس از یک شاگرد تنبل !

تا به حال شده برایتان پیش بیاید در حس و حالی باشید و یک حرف ، یک جمله و گاهی هم یک نوشته تلنگری به شما بزند ؟ گاهی وقت ها نا امیدی به سراغ همه می آید ، فکر کنم خیلی ها مثل من نمی دانند در برخورد با بعضی از مشکلات چطور عمل کنند و سعی می کنند صورت مسئله را پاک کنند و یا بدترین راه از خود فرار می کنند ! زندگی هم در بعضی از موارد درس هایی به انسان می دهد که باید جایی یادداشت کرد…

درس اول

در مبارزات ورزش های رزمی زمانی که رو در روی حریف قرار می گیرید اگر در بهترین شرایط باشید و اعتماد به نفس هم در حد معمولی باشد یعنی دچار غرور نشده باشید یک ترس وجود دارد که مبادا حریف قوی تر باشد! در اینجا دو حالت وجود دارد ترس دورنی شما موجبات شکست را فراهم می کند ولی اگر بتوانید بر ترس درونی خود غلبه کنید، و انرژی همین ترس را که در حریف هم مطمئنن وجود دارد  تقویت کنید گام اول را برای پیروزی برداشته اید!

درس دوم

چند شب پیش در باشگاه تمرین می کردم مبارزات آخر کلاس بود، یکی از سبک وزن ها که قدش نصف قد من است رو به روی من قرار گرفت و من هم چون حوصله کار کردن را نداشتم حریف چپ و راست بنده را مورد الطاف ملوکانه قرار می داد! در سر پا که حسابی حالش را برد ، در خاک هم گاردی گرفت بسیار گستاخانه ، البته من برایم اصلا مهم نبود چون اصلا تمرکزی نداشتم، ناگهان استادم با عصبانیت به سمت من آمد و فقط در گوشم نزد! خلاصه حرفش این بود اگر در بدترین شرایط هم نباید به حریف اجازه داد که پایش را از گلیمش دراز تر کند…

درس اول را در زندگی بسیار تجربه کرد ام، یعنی بارها شده قبل از مبارزه با سرنوشت خود را از پیش بازنده دانسته ام در حالی که می توانستم برنده باشم، یا در درس دوم آنقدر روی مسئله ای تمرکز می کنم که پاک یادم می رود اص زندگی چیست و در مقابل خرده مشکلات چنان وا می دهم که همین مشکلات کوچک چنان روحیه ام را تضعیف می کند که خروجی اش می شود این !

——————————————————————————–

لنگ نویس:

1- این مطلب را همین موقع ها نوشته بودم!

2- هنوز هم از دست خودم عصبانی هستم به خاطر تردید !

3- در این چند روز یک آپولو هم هوا کردم که شرح واقعه را به زودی می نویسم!

4- راست دلم خیلی پر است ولی دیگر نمی شود نالید، باید جنگید !

5- فکر کنم زود برگشتم ، باید بر می گشتم تا کسی فکر نکند که از میدان به در شده ام !

با سپاس کاوه گیـــــــلانی

پیام بازرگانی !

چند روزی است که کار و فشارات کاری خیلی زیاد شده ، کمتر خوانده ام و هیچ ننوشته ام ! شما به بزرگواری خود ببخشید، اگر هم نبخشیدید برایم حسابی دفتری باز کنید بزنید به حساب تا در زمان روئیدن گل نی به شما بدهکاریم را بپردازم. اگر احوالات این بنده حقیر و سراپا تقصیر را جویا باشید باید بگویم که خوبم به لطف شما دوستان عزیز ، سرما خوردگی سختی هم داشتم که به پایان رسید. این چند روز زندگیم آبستن اتفاقات زیادی بود و دست بر قضا اتفاقات عظیم تری نیز در راه است. به قول شاعر: نمی دانم چه می خواهم بگویم ، زبانم در دهان باز بسته است ! ای کاش می توانستم راحت و آسوده بنویسم که چه می گذرد ولی افسوس که  این جانوران چهارگوش امانم را بریده اند.

شاید روزهایی که انتظارش را می کشیدم دارند نزدیک و نزدیک تر می شوند …

————————————————————

لنگ نویس:

1- همین جوری گفتم پیام بازرگانی که یعنی می تونین این پست رو ندیده هم بگیرین!

2- جریان قطع درختان کهنسال رو تو گیلان شنیدین ؟! حیف که رو مد نیستم وگرنه یک مطلب طوفانی و انقلابی و چپ گرایانه می نوشتم، شاید اگر فرصت پیدا شد نوشتم 🙂

3- جانواران چهار گوش لقب اعطا شده من به سرور های سازمان است! نشد عکسشان را آپلود کنم. باور کنید که دهنم آسفالت شده!

4- منظور از مد در بند دوم همان حس و حال و نداشتن اعصاب برای تازاندند انگشتان بر روی کیبورد است!

5- راستش چند تشکر ویژه هم به چند نفر بدهکارم که صبر کنید تا به موقع ادایش کنم!

6- این هم آلبوم جدید کیـــــوسک !

با سپاس کاوه گیـــــلانی