با سلام

لابدان  دیگر به روز نمی شود، برای اطلاع از آدرس وبلاگ جدیدم با Meisam.abd@gmail.com تماس بگیرید.

با تشکر ارادتمند شما کاوه گیـــــــلانی

در دوران انتخابات چند نفری بودیم که با هم این طرف و آن طرف می رفتیم. شب قبل از پایان مهلت تبلیغات کل سطح شهر و هر جایی که ستاد هر کاندیدایی بود را سرک کشیده بودیم. صحنه های جالبی دیدیم و به قولی خودمان هم شوری حسینی داشتیم، مثل همه بچه های هم سن و سال ذوق هم می کردیم آن هم از نوع خرکی . من یک پوستر میرحسین دستم بود و با پررویی تمام می رفتم جلوی برادران مخلص پاتوق می زدم. آن ها شعار می دادند و ما می خندیدیم و البته ما هم فقط می گفتیم 2*2=5 و این خود به اندازه هفتاد سال فحش خواهر و مادر برای برادران مخلص بود. جالبترین شخصیتی که در همان موقع من در جلوی یکی از ستاد های کاندیدای محبوب برادران مخلص دیده بودم، زنی بود که به حد انفجار فریاد میزد موسوی زن ذلیل ، موسوی زن ذلیل! راستش ما چشممان چهار تا شده بود و بهت زده به آن زن نگاه می کردیم! نمی دانم شاید هم زن نبود ، وقتی کاندیدای محبوب برادران مخلص در کابینه اش دو زن را معرفی کردبه عنوان وزیر بی اختیار یا فریاد های آن زن نما افتاده بودم که قدرت و شعور یک زن موفق مانند زهرا رهنورد را حمل بر ذلالت میرحسین می گذاشت!

یادتان هست نامه ی یک شهید را اینجا نوشته بودم ؟ این شهید پسرخاله من بود که اگر همان موقع که در نامه نوشته بود بر می گشت قرار بود ازدواج کند و … نامزدی داشت که دختر همسایه و البته یک دوست خانوادگی بود برایشان. این خانم اسمش نعیمه بود در دوران مهدکودک معلم من و سه خواهر دیگرم در دوره اول مهد . اگر مهدکودک را جزء سوابق تحصیلی محسوب کنیم اولین معلم من و البته خواهرانم محسوب می شود. بعد از شهید شدن اصغر تا همین چند سال پیش ازدواج نکرده بود و امیدوار بود که اصغر برگردد. خلاصه ازدواج کرد و صاحب فرزندی شد. حدود دو سال پیش متوجه شد که به سرطان سینه مبتلا شده و … نکته ای که همیشه خاله نعیمه را متفاوت می کرد خنده رو بودن و انرژی مثبتی بود که به اطرافیان می داد. بعد از اولین عمل که حدود دوسال پیش بود دیدیمش می خندید و می گفت که عمل کردم تموم شد، خودش خسته میشه میره و از این حرف ها … ولی بعد کم کم به حدی رسید که حتی توان راه رفتن و نشستن نداشت . در این اواخر هم پوکی استخوان و شکستگی امانش را بریده بود… دیروز ساعت چهار عصر در بیمارستان رازی رشت بعد از دیدن پسرش فرهان  رخت از این دنیا بست و رفت. دیشب دلم گرفت و همش خنده هایش جلوی چشمانم است. هر وقت می دیدمش خانم معلم صدایش می کردم، باورم نمی شود که او مرده، باور نبودن بعضی از آدم ها سخت است، خیلی سخت.

ل.ن : دوست دارم یک خبر خوب بشنوم…

این روزها به غیر از این خود درگیری ها روزگار بدنیست، فقط این باران دست از سر کچل ما بر نمی دارد و هی می بارد و می بارد!

دلم برای آفتاب تنگ شده و هوس نسیم خنک در روزهای گرم در زیر سایه درخت آن طرف خانه کرده ام!

مهتاب هم که معلوم نیست کدام گوری رفته و اصلا انگار نه انگار دلم به حضورش در شب های تاریک خوش است! ستاره ، همسایه مهتاب هم که اصلا صحبتش را نمی کنم!

دیروز در مسیر برگشت از باشگاه داشتم با یکی ازبچه ها حرف می زدم، از کنار قبرستان رشت عبور کردیم، ناگهان پرسید اگه بهت بگن الان برو اون تو می ترسی؟ یه نگاهی کردم و گفتم نه، فکر نمی کنم ترسناک باشه! خودش گفت باید از زنده هاش ترسید و شروع کرد به درددل کردن. خودش می گفت بچه که بوده خیلی نترس بوده ولی الان خیلی مشکل پیدا کرده به خاطر همین ترسیدن … البته بیشترش ترس های حضور در جامعه  و در کل اجتماعی بودنه. من دقیقا برعکس این رفیق شفیق بودم ، دوران کودکی و نوجوانی ترسو ولی الان دقیقا اوضاع تغییر کرده انگار که آدم دیگری متولد شده. فقط روز به روز ترسم از آینده بیشتر می شود و همین مسئله باعث شده بیشتر احتیاط کنم. همه جوانب را بسنجم، شبیه جودوکار 60 کیلو گرمی شدم که می خواهد در مسابقات آزاد با یک نره غول 120 کیلویی مبارزه کند. شکست دادنش دور از دسترس نیست ولی سخت است، نباید بدون تفکر نزدیکش شد و یک لحظه غفلت همانا و سروته شدن همان! از دور باید همه چیز را بسنجم  ولی کم کم این دستگاه سنجش آینده من هم دارد از کار می افتد! کلاس مجتمع فنی از امروز شروع می شود، باشگاه هم که دوباره به دلیل تداخل برنامه هایم تغییرش دادم و این گونه که بویش به مشامم می رسد از ماه دیگر با شروع کلاس های دانشگاه باز هم همه چیز در هم می ریزد، هر چند که الویت با دانشگاست ولی نمی دانم می شود که به همه این دل مشغولی ها برسم؟! مسیر تقریبا وقت گیر رشت به انزلی و تداخل کلاس ها … فکرش را که می کنم کله ام دود می کند! فعلا که خدا خدا بار خدا می کنم بشود کلاس های مجتمع  فنی پنج شنبه و جمعه برگزار شود و حداقل این طرف را از دست ندهم.  باشگاه هم در بدترین حالتبه باشگاه هم فکر کنم بتوانم هفته ای دو جلسه آن هم ساعت 9 شب به بعدش را برسم. آن قضیه امر خیر هم که فعلا اصلا فکرش را نمی کنم تا ببینم چه می شود. بیخیالی! بهترین راه حل در این مورد است ولی در مورد درس و مشقم نمی توانم دیگر بیخیال باشم، همین حالا هم چهار سال نوری عقب افتاده ام از جهاتی ولی چه می شود کرد. بعضی خریت ها تا آخر عمر بر پیشانی می چسبند و نمی شود کاری کرد به جز زیر لب گفتن خودم کردم که لعنت بر خودم باد.

خودمونیم از چی شروع شد و به چی ختم شد! زندگی هم مثل همین چند خط نوشته است جایی شروع میشه و جایی که فکرش رو نمی کنی تموم میشه!

چند قسمتش را که دیدم مجموعه جالبی از آب در آمده، ای کاش در این دوران پخش نمی شد. خندیدن بد نیست مخصوصا اگر به واقعیت های تلخ جامعه باشد، سوژه انتخاب موجودات فضایی برای به چالش کشیدن واقعیت های تلخ جامعه ما، حرکتی زیرکانه بود! خبری هم از دلقک بازی نیست و در عین فانتری بودن می شود داستان را به راحتی  لمس کرد و شخصیت هایش را به یک  اندازه دوست داشت. فکر کنم باید به رامبد جوان هم یک خسته نباشید گفت، فکر کنم ظنزهای روتین باید آدم هایش عوض می شدند. البته امیدوارم که جواد رضویان و فتحعلی اویسی  به  این  مجموعه اضافه نشوند!

دیدن یکی دو قستمش ضرر ندارد هر چند ساعت  پخشش  کمی عجیب و غریب است، به هر حال برای تنوع  پیشنهاد می کنم  فارغ از هر گونه  نگاه  افراطی به رسانه دولتی بشینید و ببینید و کمی لبخند بزنید. جامعه ما این روزها در کنار امنیتی شدن به سمتی می رود که همه دوست دارند بزنند و بزنند و بزنند.

توی این دو سه روزه چند نفری اینجا رو کشف کردن و در نهایت به هویت اصلی رسیدن! نمی دونم چرا برای ملت اینقدر جالبه که به رخ بکشن که بله ما می دونیم مثلا تو هر روز دستت رو تو دماغت می کنی و سه دور می چرخونی و آخر هم می مالیش به دیوار اتاقت! اگه دیدین یک سری از پست ها ترتیبش داده شد تعجب نکنید چون حوصله ندارم وبلاگ جدید راه بندازم و می دونم که اگه برم دوباره بر می گردم مگه اینجا رو بزنم پاکش کنم و این هم می دونم که میشه چیزی تو مایه های خریت!البته اینجانب کم خریت نکردم!

این چند روز هم مثل سگی شدم که هم صاحب خونه رو میگیره هم رهگذر رو ! از این به بعد در مورد گل و بلبل و وضعیت آب و هوا می نویسم، آشپزی و تکنیک های خانه داری  برای آقایان هم  سوژه جالبی می شود! پووووف !

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم/ محتسب داند که من اين کارها کمتر کنم

من که عيب توبه کاران کرده باشم بارها/ توبه از می وقت گل ديوانه باشم گر کنم

]]> http://labdan.wordpress.com/2009/08/09/kashfeiat/feed/ 7 کاوه گیــــــلانی (لابدان) http://labdan.wordpress.com/2009/08/05/uni-2/ http://labdan.wordpress.com/2009/08/05/uni-2/#comments Wed, 05 Aug 2009 15:18:43 +0000 کاوه گیلانی http://labdan.wordpress.com/?p=1738 ]]>

در مملکتی زندگی می کنیم که دانشگاه دیگر به خاطر پول، کلاس های دانشگاه دیگری را تعطیل می کند و دانشجویان را از کلاس درس بیرون می اندازد… !این و این را بخوانید و خودتان نتیجه گیری کنید!

منتظر اخبار جدید باشید دعوای جالبی شروع شده و این وسط فقط 1200 دانشجو قربانی می شوند!

مثل اینکه باید دستانم رو جلوی سرنوشت بالا ببرم! راحت بگویم زندگی، من تسلیمم   تسلیم  تسلیم! هر غلطی عشقت می کشد بکن، ما که زورمان نرسید باشد که آیندگان زورشان برسد و اگر هم نرسید ما کمکشان می کنیم که برسد، این یکی را مطمئن باش که روزی ، روزگاری تلافی باز می کنیم، به خاطر همه این بلاتکلیفی ها و دردسرها و هر کوفت زهرمار دیگری که بدون هیچ ملاحظه ای تقدیممان کردی!

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد/ ز فکر آنان که در تدبير درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند/ بدين درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند

در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند/ که با اين درد اگر دربند درمانند درمانند

می گویند شهید شده، می گویند آشوبگر نبوده! و هزاران گفته دیگر… مگر آنها که کشته شده اند آشوبگر بودند؟ مگر آنها را که گرفته اید آشوبگر بوده اند؟ چرا این همه تفاوت؟ چرا مرده حکومتی ها هم باید با ما فرق کند؟  مگر بقیه آدم نبودند که حداقل مجلسی هم نگذاشتید در خانه ای که می گوئید خانه خداست برای عزیزانشان بگیرند؟ همه چیزتان پارتی بازی است، روح الامینی کشته شد  ولی مطمئن باشید که اشتباهی کشته شد چون اگر آقایان می دانستند که او کیست همچین اتفاقی نمی افتاد! خدایش بیامرزد ما که بخیل نیستیم!  اینها هم حرف حسادت نیست، اینها درد است وقتی در روز روشن بین انسان ها تفاوت می گذارید خون به جوش می آید! زندگیمان شده تبعیض! حتما باید یک آقازاده کشته می شد تا مجلس به خودش بیاید و … . کلاه خود را قاضی کنید، اگر امثال مثل روح الامینی در این اتفاقات گذرشان به دباغخانه آقایان نمی افتاد آب از آب تکان می خورد؟  آیا آقای کاتوزیان و امثالهم ککشان هم می گزید که بخواهند تکانی بخورند؟  آیا آقای ضرغامی تعهد می داد؟  آیا آقای رضایی  پیام تسلیت می داد؟  این همه را گرفته اند و بدترین بلاها را سرشان آورده اند، کسی گفت خرت به چند من؟ روح الامینی مثل ماهی قزل آلایی بود که از دست آقایان سر خورد وگرنه مطمئن باشید که هیچ وقت این چنین نمی شد! بیچاره آنهایی که در آسمان یک ستاره هم ندارند و الان معلوم نیست در گوشه اوین و هزاران سوراخ بدتر از اوین چه می کشند!

من این اتفاق را می گذارم به حساب آن عرش کبریایی که گویا نگاهی هم به ایران انداخته … امیدوارم هر چه زودتر عرش کبریایی نظری به دوستان در بند ما بیندازد و به طریقی راه آزادیشان را هموار کند. به امید اینکه روزی برسد که دوباره آقای ابطحی، خانم توحید لو و وحید عزیز در سلامت کامل به جمع ما بازگردند.

این چیزی را که اینها به ما عرضه می کنند صبح استبداد است و به قول فرخی یزدی :

هزار بار به ز صبح استبداد برای دست و پا بسته شام آزادی …

—————————————————————————————–

لنگ نویس:

1- شما هم چند خطی بنویسید بر حسب حال خویش برای این روزها و دوستان در بند.

2- این هم جرقه ای برای نوشتن این پست.

3- امیدوارم دچار سوء تفاهم نشوید.

4- این را هم بخوانید در وصف پدر شهید روح الامینی !

5- انتظار تهیه گزارش کامران نجف زاده از شهید روح الامینی راهم داشته باشید، هر چه باشد ضرغامی دوست یا بهتر بگویم رفیق فاب پدرش است!

6- آن واژه عرش کبریای به تاثیر از جبر جغرافیایی محسن نامجوست، که گویا صدای محسن نامجو را شنیده!

با سپاس کاوه گیلانی

]]> http://labdan.wordpress.com/2009/07/26/tafavot/feed/ 14 کاوه گیــــــلانی (لابدان) http://labdan.wordpress.com/2009/07/21/life-2/ http://labdan.wordpress.com/2009/07/21/life-2/#comments Tue, 21 Jul 2009 05:43:56 +0000 کاوه گیلانی http://labdan.wordpress.com/?p=1706 ]]>

راستش نمی دانم از کجا شروع کنم، یعنی هر وقت همین طوری دست به کیبورد می برم اینگونه می شود. وقتی  چند سال {فکر کنم دوسال} پیش شروع کردم در لابدان به نوشتن اوضاع درونی و بیرون اصلا سوار اسب مراد، تقی و نقی نبود. روزهای پر از استرس و هر کوفت و زهرمار دیگری که فکرش را بکنید. دوستانی پیدا کردم بهتر از برگ گل {حالا بالا پائین دارن ولی سوخت و سوز ندارن} دور هم بودیم و هستیم و با همین وبلاگ نویسی همدیکر را از اوضاع و احوال و روزمرگی هایمان با خبر می کنیم. بیشتر به هم کمک می کنیم و خوبی اش با دنیای واقعی این است که دوستان در دنیای واقعی در خیلی از موارد نقش نمک پاش را بازی می کنند و نه تنها مشکلی حل نمی کنند بلکه بیشتر … ولی اینجا همه به هم کمک می کنند و خیلی از اوقات سنگ صبور هم می شوند. حالا چرا این ها رو  دارم می گویم، اندکی صبر…

کم و بیش هم می دانید که مدتی است حکایت مزدوج شدن اینجانب جدی شده، دیشب جای شما خالی رفته بودیم برای بررسی مواضع آن طرف! به قولی زندگی جدی تر از آن شد که فکرش را می کردم، استرسی که دیشب داشتم از هر مسابقه ای بیشتر بود و به قولی قلبمان داشت در دهانمان می رفت. فکرش را بکنید وقتی همه چیز به شما ختم بشود و قرار باشد مسئولیتی را بپذیرید که به قدری سنگین است که گذشتگان همه تاکید برشکستن کمرشان دارند. خلاصه باز هم سوژه اصلی گفتگو ها حکایت مینور بودن هر دوی ما بود و البته تاکیدات بیشتر بود و ترساندن ها بیشتر مادرم هنوز هم می ترسد و مطمئنم این ترس تا زمانی که نوه خود را نبیند در وجودش نهان خواهند ماند. در این مدت خودم احساس کردم که کوچکترین مشکل پیش روی ما همین مینور بودن است، حالا خودتان حساب و کتاب کنید که اوضاع چگونه است. خدا رو شکر رسم ورسومات هم زیاد پاپیچ ما نشد و فکرش را نمی کردم به همین سادگی بشود سر و ته قضیه را جمع کرد. هر چند مجلس رسمی  نبود و بیشتر جنبه هماهنگی برای آینده را داشت ولی هر چه بود بسیار امیدوارم کرد. اگر خدا بخواهد سال دیگر اردیبهشت جشنی می گیریم و خلاصه آنچه که باید بشود به خواست خدا می شود. چیزی که الان دارم اسمش را می گذارم آرامش، نه آرامش قبل از طوفان چون به قدری طوفان دیده ام که شده ام مرغ طوفان.

بگذریم که باید پوستم کلفت تر از این که هست بشود. مشکلات پیش رو زیاد است و به قولی زندگی است دیگر و وقتی جدی می شود با کسی شوخی ندارد! به هر حال گفتم که اگر می خواهید ازالان تمرین کنید برای حرکات موزون برنامه ریزی هم بفرمائید برای اردیبهشت، عده ای هم چه بخواهند چه نخواهند باید تشریفشان را بیاورند و دور هم باشیم چون اگر غیر ازاین بشود خودشان می دانند که چه می شود. حافظ هم ببینید  چه گفته :

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد/ خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست/ که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای/ فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پيمان /نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بينی/ ز روی لطف بگويش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت/ ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن ياری/ که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه راهگذارت کجاست تا حافظ/ به يادگار نسيم صبا نگه دارد

————————————————————————————————————————

لنگ نویس:

1- برایتان از دردسر ها و شیرینی های این مسیر در طول این چند ماه بیشتر خواهم سخن راند!

2- مثل اینکه رسیدیم پشت دروازه !

3- از چند نفر که خودشان می دانند تشکرات ویژه دارم، باشد که در یک پست ویژه محبت هایشان را جبران کنیم.

4- به قول یکی از دوستان ما هم از دست رفتیم البته کم کم از دست می رویم.

5- ازدواج یه چیزی مثل همین تصویره برای من  البته از پائین به بالا و البته بعضی ها هم از بالا به پائین.

6- منبع تصویر هم اینجاست.

با سپاس کاوه گیلانی

من: من از بادنجان و هر غذایی که این هویج سیاه توش باشه بدم میاد!

اون:  من هفته ای یک بار غذایی با مشتقات بادنجان درست می کنم!

من: من میرم مهمونی!

اون: یه بار میری ، دوبار میری ، آخرش چی ؟

من: خوب نیمرو می خورم!

اون: هه هه ، بالاخره دست از این بچه بازی هات بر می داری!

من هم کمی فکر کردم و چون دیگه بهانه ای نداشتم، گفتم: اصلا میدونی چیه من طرز تفکر انقلابی دارم و به هیچ وجه از این موضعی که گرفتم عقب نشینی نمی کنم! روزی که می خوای بادنجان درست کنی واسه منم یه کوفت دیگه ای درست می کنی! این دیکتاتوری نیستا ، اگه دیکتاتور بودم که اصلا بادنجان نمی خریدم!

اون : هه هه، عمرا!

من: مــــادر جان !

بد غذا بودن یکی از بزرگترین مشکلات اینجانب است ، اصلا نمی توانم با بادنجان کنار بیایم، قدیمها بهانه می آوردم که بادنجان حساسیت برایم ایجاد می کند و خلاصه مادرجان نازمان را می کشید و … از وقتی که این بانوی ما یک کتلت بی نام و نشان به خوردمان داد و ما هم تعریف و تمجید از طعم آن کتلت کوفتی کردیم دیگر راه فراری نمانده! آن  کتلت ترکیب اصلیش بادنجان بود و … دیگر به قولی این حنای قدیمی ما بیرنگ شده و مانده ایم در آینده چه گلی به سرمان بگیریم!

——————————————————————————————-

لنگ نویس:

1- از راه حل هایی که مثل قرارداد ترکمنچای نباشد استقبال می کنم!

2- «ازدواج مثل شهر محاصره‌شده است، کسانی‌که داخل شهر هستند سعی می‌کنند از آن خارج، و آنها که خارج هستند کوشش دارند که داخل شوند.»  بنیامین فرانکلین

3- البته من فعلا پشت دروازه ام !

4- آلبوم شهاب طلوعی را از دست ندهید + .

5- میرزا قاسمی پرطرفدار ترین غذای گیلک هاست که در بیت ما هم طرفدار بسیاری دارد ولی من چندشم میشود وقتی نگاهش می کنم!

6- از همین حالا شده ام سوژه برای پدر و خواهرانم

با سپاس کاوه گیلانی

اینها که رفتند فرزند ایران بودند، نوجوان بودند، آینده ساز بودند…

آخرین باری که با شنیدن خبری از صدا و سیما گریه کرده بودم خبر سقوط هواپیمای c-130 بود. این بار تلخ تر از همیشه بود، نوجوانانی که می خواستند برای برپایی اردوی مشترک به ارمنستان بروند برای همیشه رفتند و آسمانی شدند. هر چند خیلی ها زورشان آمد پیام تسلیت بدهند و خدای نکرده عزایی اعلام کنند ولی مهم نیست. اینها یادشان رفته که شما نخبه بودید، مگر نخبه بودن چه تعریفی دارد؟ مملکت ما نخبه هایش ، سرمایه های انسانی اش و هیج چیزی دیگری برایش ارزش ندارد …

اصلا مهم نیست که این چندمین توپولوفی {نفرین به توپولف} است که سقوط کرده، اصلا مهم نیست که حماقت مسئولین تمامی ندارد. اگر آمریکا یک بار ایرباس ما  را زد، با حماقت مسئولین بی مسئولیت چندین توپولوف {نفرین به توپولف} سقوط کرد. روزی که اخبار داشت تصویر جودوگی های {لباس جودو} سوخته نوجوانان را نشان می داد بی اختیار گریه ام گرفت، شاید شما ندانید که یک جودوکار چه مرارت ها می کشد تا بتواند عضو تیم ملی جودو شود و … دلم سوخت به حال تمرین هایشان ، به خاطر عرق ریختن هایشان ، به خاطر خوشحالی حضور در تیم ملی … اینها سرباز این خاک بودند. حقشان این نبود که بی تفاوت بگذرند از کنارشان، مگر شهید چیست؟ غیر از این است که در راه وطنش جان ببازد؟  اینها هم در راه اعتلای ایران تلاش می کردند و در همین راه و به خاطر سهل انگاری تمام نشدنی مسئولین بی مسئولیت جان باختند. بگذریم که با این حرف ها دردی از خانواده این عزیزان کم نمی شود. به عنوان عضو کوچکی از جامعه جودوکاران این  فاجعه عظیم را به خانواده جودوی ایران، خانواده این عزیزان و همه مردم ورزش دوست ایران زمین تسلیت عرض می کنم.

—————————————————————————

لنگ نویس:

1- پراکنده گویی ها را بگذارید به حساب ناراحتی  …

2- جودو ورزش لحظه هاست، در یک لحظه ایپون شدند …

3- کسی در وبلاگستان به خودش زحمت داد یک خط برای این تیم ملی بنویسد ؟

4- هنوز هم وقتی به آن جودوگی {لباس جودو} نیم سوخته فکر می کنم دلم می گیرد …

5- متشکرم از تورج عاطف عزیز که به فکر این نوجوانان بود. این مطلب از تورج عزیز  را حتما بخوانید.

6- به راستی اگر یک فوتبالیست درجه چندم در این هواپیما بود چه می کردند ؟

7- قرار بود تیم ملوان با همین هواپیما به ایران بازگردد!

8- بزرگترین مشکل ورزش ما این است که آقایان همه چیز را در فوتبال می بینند، هر چند که از درگذشتگان فوتبال هم یادی نمی شود.

9- معجزه ورزشی را هم از وبلاگ مازیار ناظمی ببینید!

با سپاس کاوه گیـــــلانی

نمی خواستم در این مورد بنویسم ولی گویا عده ای از دوستان که صحبت از جنبش مدنی می کنند چشمشان را به خیلی از مسائل بسته اند و فکر می کنند که بله با این حرکت می شود فلان و بهمان کرد.

یادم رفت بگویم کدام حرکت! حرف های خنده داری این روزها می شنویم، یکی از این حرف های خنده دار تحریم کالاهایی است که تبلیغشان  از صدا و سیما پخش می شود. فرض را بر این می گذاریم که شما دوستان عزیز موفق بشوید با تحریم در آمد حاصل از تبلیغات صدا و سیما را کم کنید!  آن هم با نخریدن پفک، آدامس، رب  و … اگر وقت کردید کمی به پیام های بازرگانی نگاه کنید بیشترین سهم تبلیغات را بانک ها دارند پس عملا این جار زدن و زجه زدن بی فایده است! حالا باز هم فرض را بر این می گذاریم که بانک ها هیچ، شما لطف می کنید و کارخانه هایی که خوردنی  تولید می کنند را تحریم می کنید، می دانید عواقبش چیست ؟  دوست عزیز من بسیاری از این کارخانه ها کارگرانشان فصلی هستند و دقیقا کار داشتن این کارگرها به میزان فروش شرکت بستگی دارد و چه بسیارند کارگران فصلی در این مملکت! پس لطفا کمی از آن ژست مسخره ای که گرفتی بیا بیرون ، شکمت سیر است و آن سر دنیا نشسته ای و از این طرف هیچ خبری نداری. اگر هم همین طرف باشی باز هم از قشر پائین دست جامعه خبر نداری!  جلال آل احمد در کتاب خدمت و خیانت روشنفکران گفته بود ” بزرگرین مشکل روشنفکران مملکت ما این است که در مملکتی زندگی می کنند که مردمش تفکر قرون  وسطایی دارند” ، درست است که شما لطف می کنید و فسفر می سوزانید و راهکار پیشنهاد می کنید، این جانب به عنوان کسی که بیکار شدن این کارگران فصلی را شاهد است لطف کنید بی خیال این رفتارهای احمقانه بشوید! حالا کاری به روشن کردن اتو و این حرکت های بچه گانه ندارم! دوست عزیز اینجا ایران است و ما در جایی زندگی می کنیم که هنوز در سربازخانه هایش کلاس های نهضت سواد آموزی برگزار می شود! این یعنی نا آگاهی،  یعنی بی سوادی  یعنی خیلی چیزهای دیگر!

پیشنهاد هم می کنم به جای این دلقک بازی ها هر کدام  از ما که فکر می کنیم حقی ضایع شده، برای مردم عادی که از همه چیز بی خبرند شفاف سازی کنیم. نمی شود ره صدا ساله را یک ماهه رفت. به قول یکی از دوستان فعلا باید روشنگری کرد، جنبش مدنی یا حرکت مدنی یا هر کوفت دیگری بدون آگاهی و از روی احساس هیچ تاثیری ندارد!

—————————————————————————————————————–

لنگ نویس:

1- به قول کمانگیر، حرف می زنیم یا بهتر بگویم بیشتر حرف می زنیم.

2- اگر اشتباه می کنم، توضیح دهید مطمئن باشید قانع می شوم و عذرخواهی هم می کنم.

]]> http://labdan.wordpress.com/2009/07/14/jonbesh/feed/ 5 کاوه گیــــــلانی (لابدان) http://labdan.wordpress.com/2009/07/13/for_alireza/ http://labdan.wordpress.com/2009/07/13/for_alireza/#comments Mon, 13 Jul 2009 08:07:49 +0000 کاوه گیلانی http://labdan.wordpress.com/?p=1675 ]]>

یک سال شد. خیلی زود گذشت هیچ وقت روزی که مجتبی زنگ زد و بی مقدمه گفت علیرضا فوت  شده را از یاد نمی برم. همه شوکه شده بودیم. شب خوابید و صبح دیگر بیدار نشد. این تصویر متعلق به علیرضاست که در  اینجا درباره اش کمی نوشته بودم . چهره اش را نگاه نکنید که کمی غلط انداز است ، نمازش قضا نمی شد و هیچ کس را نمی توانی پیدا کنید که بگوید علی به او بد کرده . همیشه در لاک خودش بود، کم حرف می زد و تنها دل مشغولی اش برنامه نویسی و موسیقی بود. این آخرین سازی است که علی خریده بود و کلی پزش را می داد. قرار بود به من شیرینی سازش و قبولی دانشگاهش را هم بدهد که عجل فرصتش نداد.  بگذریم که گفتنی ها کم نیست. علی را من در قبر گذاشتم، هنوز هم وقتی فکر می کنم که چطور رفت با تمام آرزوهایش،  بغض گلویم را می گیرد.  روزگار است دیگر چه می شود کرد، او رفت ما ماندیم.

——————————————————————————-

لنگ نویس:

1- من هم در همان دانشگاهی که علی درس می خواند قبول شدم. ولی چه فایده که دیگر علی نیست.

2-  چنین است رسم سرای فریب …

3- این هم تصاویری از همان روز …

با سپاس کاوه گیــــلانی

]]> http://labdan.wordpress.com/2009/07/13/for_alireza/feed/ 8 کاوه گیــــــلانی (لابدان) 502f http://labdan.wordpress.com/2009/07/11/man_woman/ http://labdan.wordpress.com/2009/07/11/man_woman/#comments Sat, 11 Jul 2009 06:57:48 +0000 کاوه گیلانی http://labdan.wordpress.com/?p=1665 ]]>

اردیبهشت ماه که برای نمایشگاه کتاب به تهران رفته بودم، اتفاقات جالبی افتاد. یکی از جالبناک ترین اتفاقات پیش آمده از این قرار بود که :

حدود ساعت دو پس از نیم شب بود که از رشت با اتوبوس دانشگاه را افتادیم، من و مسعود مسئول یکی از اتوبوس های خواهران بودیم، به غیر از ما دو نفر فکر کنم روی هم سی فروند پسر دیگر هم بودند که آن ها هم مسئول بقیه اتوبوس ها بودند {حساب کتاب نکنید که چند هزار دختر با ما بودند، فکر کنم حدود هشت اتوبوس بود}. دو ردیف جلو پسر بودیم و تا انتهای اتوبوس بانوان نشسته بودند و همه مشغول صحبت های فلسفی و منطقی! خلاصه سرتان را درد نیاورم نیم  ساعت نگذشته بود که احساس کردم مغزم پیغام overflow می دهد. نمی دانید که چقدر حرف می زدند.

کم کم برایم عادی شد، و احساس کردم که لالایی می خوانند، خوابم برد. نمی دانم چه شد که احساس کردم کسی می گوید: موعندث ، موعندث پاشو … موعندث پاشو… چشمم رو باز کردم دیدم آقای راننده است. قبل از حرکت با هم رفیق شده بودیم.

چشمم را به زور باز کردم و گفتم ، چی شد ؟ مردیم ؟ الان تو روحی ؟

خندید و با لهجه ترکی گفت : نه بابا ، پاشو برو نماز بخون!

گفتم: من خوندم!

گفت : کی خوندی ؟

من هم با بی حالی گفتم: همه رو شب خوندم اومدم!

گفت : ای بابا ، زودتر بگو دیگه ، گرصشو خوردی!

من که دیدم این آقای راننده وا نمی دهد و حسی درونی می گفت که باید به چیز بروم! از روی صندلی که بلند شدم دیدم به به، نصف نسوان موجود در اتوبوس زبان هایشان بیرون افتاده و هر کدام به صورتی خوابیده اند و یا مشغول بیدلر شدن و …

خلاصه دل را زدیم به دریا و رهسپار تالار اندیشه {گلاب به روی ماهتان، همان مستراح} شدیم. تالار اندیشه بانوان به شدت مترافیک {همان ترافیک دارو شلوغ} است و در عوض تالار اندیشه آقایان بسیار خلوت. خلاصه ما که وارد شدیم {نمی دانم پای چپم جلو بود یا راست} یعنی وارد که نشده بودیم، دیدیم صدایی می آید که خانم ها این طلفی، بیاین بلین سمت آقایون! من که حاج و واج مانده بودم یعنی چه ؟ خانم ها سمت آقایون ؟ سر و صدایی آمد، سر صدا که چه عرض کنم، انگار که این خانم های محترم هیچ وقت از حرف زدن خسته نمی شوند. بله درست حدس زدید به دلیل ازدحام جمعیت بانوان را سوق داده بودند این طرفی و حساب کرده بودند که دیگر پسری در چیزها نمانده!

ماندم که چه کنم، بروم بیرون یا بمانم بروند. در همین حین ناخواسته چه چیزها که نشنیدم! صحبت ها همه فیلسوفانه بود و من اصلا متوجه نمی شدم! از خنده به مرز انفجار رسیده بودم  و … .

به قولی بین رفتن و نرفتن مانده بودم و نمی دانم چه شد و آن چیزی که نباید می شد، شــــد! در را باز کردم و پردیم بیرون! چشمتان روز بد نبیند، به خودم که آمدم به عمق فاجعه پی بردم! شانصد عدد چشم داشتند من را نگاه می کردند، البته از نوع بهت زده! گفتم مگه خودتان داداش ندارید که … همین لحظه یکی از بانوان محترم انگار که یک موش دیده به اندازه فیل، جیغ بنفشی کشید و من هم دوپا داشتم و دوپای دیگر قرض کردم و الفراررر … در همین حین هم گفتم شما اشتباه آمده اید و من باید جیغ بزنم !

در ادامه مسیر شده بودیم بسم الله برای عده ای از بانوان ، هر جا که من را می دیدند فرار می کردند…

——————————————————————————————————————-

لنگ نویس:

1- یکی از اتفاقات جالب و البته شیرین  نمایشگاه دیدار با  محمد و کمال در نمایشگاه کتاب بود، البته خیلی ها را قرار بود ببینم که مخابرات محترم مانع شد! {این دیدن و پیدا کردن بچه ها در نمایشگاه هم حکایتی دارد خواندنی}

2- نمی دانم اگر آن موشک امید نبود، ما کجا میخواستیم قرار بگذاریم!

3- خیلی وقت بود این نوشته در پیشنویس هایم خاک می خورد، برای تنوع گفتم منتشرش کنیم تا کمی فضا را عوض کرده باشیم.

4- در کل نمایشگاه امسال خاطره ای شد که هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود.

با سپاس کاوه گیــــــلانی

در مملکت ما گزینش مدیران میانه در ادارات سیستم جالبی دارد، به عنوان مثال من مدیری هستم که  تازه بر مسند قدرت نشسته ام ، در ابتدای امر عده ای پاچه خوار اطرافم را پر می کنند، برایم پرده تبریک می زنند و من  هم کلی خر کیف می شوم، عده ای که به نزد من نیامده اند و از مدیران زیر دست من هستند را کله پا می کنم همین پاچه خواران احمق را زیردست خودم می کنم. اصلا هم مهم نیست که کاربلد باشند یا نباشند، نه ببخشید مهم است که کارشان را بلد نباشند و مکرر از من راهنمائی بخواهند و من راهنمائیشان کنم به صورتی که مورد نظر خودم است و …

جالب است نه؟ هر چه احمق تر بهتر! این سیستم {باور کنید برای خودش سیستمی است} در طول این سی سال به تکامل رسیده و در این دوره چهار ساله مطمئن باشید که به نهایت پختگی می رسد. یک بار فکر نکنید من منظورم به علی آبادی ها و آقایان زحمتکش دولت فخیمه است! در دوران اصلاحات هم از این سیستم ییروی می شد ولی در حال حاضر همچون آنفوانزایی است که جهش کرده و از یک بیماری ساده تبدیل  شده چیزی شبیه به آنفوانزای خوکی … .

—————————————————————

لنگ نویس:

1- امیدوارم مطلب بالا به خودم بر نخورد!

2- گفتنی ها کم نیست ، من و تو کم گفتیم.

3- نوشته بالا چیزی بود که این روزها به شدت عذابم می دهد، شاید بیشتر نوشتم در این مورد.

4- کامنت ها رو هم به زودی جواب میدم.

با سپاس کاوه گیـــلانی

]]> http://labdan.wordpress.com/2009/07/08/donkey/feed/ 5 کاوه گیــــــلانی (لابدان) Mule http://labdan.wordpress.com/2009/07/07/%d9%86%d9%88-%d8%b4%d8%af%d9%86/ http://labdan.wordpress.com/2009/07/07/%d9%86%d9%88-%d8%b4%d8%af%d9%86/#comments Tue, 07 Jul 2009 10:01:00 +0000 کاوه گیلانی http://labdan.wordpress.com/?p=1657 ]]>

روزها به آرامی می گذرند و ما هم به تندی پیر می شویم. امتحانات تمام شد و من تمام نشدم، فکر کنم همین کافی باشد. می خواستم برای لابی زدن به صدا سیما بروم باشگاه خبرنگاران جوان ولی با شرایط حال حاضر حالم از صدا و سیما و کامران نجف زاده شدن بهم می خورد. همیشه از این می ترسم که روزی مجبور بشوم خودم نباشم و … راستی فکرکنم باید به فکر نو شدن باشیم و روش دیگری را انتخاب کنیم برای ادامه راه ! نظر شما چیست ؟ فعلا شروع می کنم نوشتن را تا ببینم خدا چه می خواهد و خلق خدا چه عکس العملی نشان می دهد. در این نو شدن آواتارم را هم دگرگون کردم. کمی خشن است ولی دوست داشتنی است.

اسم این عزیز دل برادر ریو است و فکر کنم از شخصیت های بازی تیکن باشد. راستی فرندفید هم جای بدی نبود، شور انتخاباتی و دعوا و دوست داشتن و … برای خودش سیستمی بود! یک ماه هم تمرین نداشتم به سلامتی با پررویی تمام این پانزده روز هم مال خودم ، از سر ماه می رویم که تمرین کنیم !

برای تنوع لنگ نویس هم نداریم !

صبح جمعه برای کاری دو ساعته به باید به انزلی می رفتم، طبق عادت همیشگی رفتم ایستگاه ماشین های سواری انزلی تا راهی مقصد شوم. مردی حدود پنجاه ساله راننده بود. اولین بار بود که در ماشینش می نشستم {معمولا اکثر راننده های خط را حداقل به چهره می شناسم} . پیراهن سیاهی به تن داشت که البته راه راه بود، ریشش هم ژولیده بود و در چهره اش هم غم موج می زد. هنوز ماشینش راه نیفتاده بود که موبایلش زنگ خورد، شروع کرد به صحبت کردن و … . از صحبت هایش فهمیدم که خواهرش را از دست داده و این دومین خواهری است که در طول این چند ماهه از دست داده. تازه فهمیدم که چه ان غمی که در چهره اش هویدا بود از چه بوده. به نزدیکی های خمام {شهری است بین رشت و انزلی} رسیدیم صحبتش تمام شد. حسی می گفت که اگر خودم شرایط این مرد را داشتم اگر سنگ هم ببینم برایش درد دل می کنم چه برسد موجودی که مثل من شبیه آدم است.

مرد رو به من کرد و گفت خدا همیشه خوب ها رو زودتر میبره ، حدود یک ماه پیش یکی از خواهر هام رو از دست دادم هفته پیش هم یکی دیگه رو . نمی دونستم چی بگم ، بهش گفتم خدا بیامرزدش و اون ادامه داد، که خواهرش خیلی زن خوبی بود و … مرد از خانواده اش گفت و هر از چند گاهی از پدرش یاد می کرد، گویا پدرش شخص بزرگی بوده، می گفت خواهرش از پدرش یاد گرفته بود که به همه کمک کند و اخرین بار به همت همین خواهر ، خواهرها و برادرهایش برای دختری فقیر جهیزیه تهیه کرده اند و بعد از دو سال دختر را به خانه شوهرش فرستاده اند … . مرد از خودش گفت، ازخیانت  یکی از دوستان صمیمی اش که بعد از بازنشستگی از آموزش و پرورش با او مشغول واردات میله گرد و تخته نراد شده بود گفت و اینکه چگونه تمام سرمایه زندگی اش را بالا کشید و رفت و او مجبور شده در این سن مسافر کشی کند … . حرف های زیادی زد و فکر کنم تا حدی هم سبک شد. نمیدانم چه شد که حرفش به سمت انقلاب و این طرف آب کشیده شد. حکایتی برایم از زندگی اش تعریف کرد که …

گفت : خانواده ام قبل از انقلاب تنها تولید کننده زونکن و لوازم اداری این مدلی بودند. روزی به همراه پدرم داشتیم از یکی از خیابان های تهران عبور می کردیم، مرد جوانی که فرزندش را در آغوش داشت و به همراه همسرش کنار خیابان ایستاده بود،  با نزدیک شدن ما ناگهان خودش را جلوی ماشین انداخت، به قصد اینکه ماشین را متوقف کند. ناگهان من با عصبانیت گفتم چه کار میکنی ؟ نزدیک بود خودت را به کشتن بدهی ! مرد رو کرد و فرزندش را که در آغوش داشت نشان داد و با نگاهی بغض آلود گفت ، فرزندم داره میمیره ! داره از تب میسوزه … تورو خدا ما رو به یه درمانگاهی چیزی برسونین …

خلاصه پدرم گفت که سوارشون کنم، دیدم بچه از تب داره میسوزه . اون روز از صبح تا غروب درگیر بیمارستان بودیم. پدر بچه هیچ پولی نداشت و پدرمن همه خرج ها رو داد. پدرم رو کرد به اون جوانک و پرسید ، پسرم شغلت چیه ؟ مرد جوان گفت: کارگر روز مزدم ، یه روز کار هست و چهار روز نیست. پدرم آدرس کارخانه رو داد و گفت فردا بیاد اونجا. رو کردم به پدرم و با نگاه بهش گفتم که ما کارگر احتیاج نداریم ولی اون نگاهی کرد به من که خودش میدونه داره چی کار میکنه. فردا صبح آن جوان به کارخانه اومد. پدرم سرکارگر رو صدا کرد و گفت این رو ببر و تازمانی که فلانی بازنشسته بشه بهش یه کاری بده . خلاصه اون جوان اومد و شد کارگر ما . پدرم بچه این جوان رو خیلی دوست داشت و هفته ای دو سه بار باید میدیدش… همه چیزب خوب بود تا اینکه توی مملکت ما به اصطــــلاح انقـــــلاب شد ! شعار مرگ بر سرمایه دار و … .

همه کارگر ها از پدرم شکایت کردند . روز محاکمه من به اتفاق سه تا برادرام و پدرم رفتیم دادگاه. دیدم که یه ملا قاضیه و چند تا مامور کمیته ای هم با اسلحه اونجا هستند. اسم اولین شاکی که خونده شد دوست داشتم زمین و زمان رو به هم می دوختم. همان جوانی که پدرم فرزندش و اگر دروغ نگویم زندگیش را نجات داده بود شاکی بود… رو کردم به برادرانم و گفتم من خون این نامرد را می ریزم ، من پهلویچی هستم {آن زمان به بندر انزلی می گفتند بندر پهلوی} شما می مانید و بقیه این نمک به حرام ها … رو کردم به قاضی و گفتم این پیرمرد که شما این همه اتهام برایش خوانده اید و شراب خوار خطابش کردید سی و پنج سال است که نماز شب می خواند! رو کردم به آن نامرد و نگاهش کردم و رو به قاضی کردم و گفتم باید زن این مرد را بگوئید بیاید و جریان آشنائی اش را برای همه شما شرح دهد!

زن این نامرد طوری در جمع نشسته بود که شناخته نشود، دستش را بلند کرد و گفت من اینجا هستم. پشت بلند گو آمد و همه جریان را شرح داد و بعد از تمام شدن حرف هایش رو کرد به قاضی و گفت : حاج اقا شما آخوند هستی و می تونی خطبه عقد و طلاق رو جاری کنی! خطبه طلاق من رو جاری کن چون این نامرد نجسه! این آدم بی همه چیزه … کثیف رو میشه تمیز کرد ولی این آدم نجسه. بعد رو کرد به همه اون کارگرها و یه تف انداخت سمتشون و گفت این تف توی شرافت همتون، چون این پیرمرد نه تنها حقتون رو نخورده بلکه بیشتر از حقتون رو هم بهتون داده …

در همین حین یکی از اون جوون های کمیته ای هم رو کرد به اون قاضیه گفت یا زودتر حکم آزادی این پیرمرد رو بدون شرط صادر میکنی با من همه این آشغال ها رو به رگبار می بندم. خلاصه آخونده حکم آزادی پدرم رو داد و حمه بازداشت همه اون کارگرهارو صادر کرد. من هم گفتم کارخونه تعطیله و همه برن اداره کار حساب کتاب کنن و بیان پولشون رو بگیرن …

وقتی راننده این داستان رو تعریف موی تنم سیخ شده بود. تقریبا هم به انتهای مسیر رسیده بودیم. کرایه رو حساب کردم و نگاهی به چهره شکسته راننده کردم و مسیرم رو گرفتم و رفتم. توی مسیر داشتم فکر می کردم که بعضی اوقات، بعضی از آدم ها چقدر بد می آورند. نمی دانم شاید راحت ترین توجیحی که توانستم برایش پیدا کنم حمکت بود.

———————————————————–

لنگ نویس:

1- فکر کنم کم کم باید یخ وبلاگها رو بشکنیم ، هر چند که همه زیر ذره بین هستیم.

2- یاشار {پزشک 78} وبلاگش رو منهدم کرد، جیمیلش رو هم همین طور! امیدوارم خودش سلامت باشه . وبلاگ قبلیش هنوز سرپاست!

3- اگه شاهنامه خوندین و بعضی لغات رو متوجه نشدین، یا اگه الان دارین شاهنامه می خونین و باز هم یه سری لغت ها رو متوجه نمی شین از اینجا فرهنگ لغت شاهنامه رو دانلود کنین.

4- پنج شنبه و جمعه اسباب کشی داشتیم به خانه جدید که بالاخره تمام شد. + + حکایت اسباب کشی قدیمی را بخوانید.

5- MAS همان  داش مسعود خودم بالاخره یه حرکتی کرد و یک دوتایی پست منتشر کرد!

6- این هم وبلاگ جدیده خانم اخوان هم از همشری های عزیز خودمه که تازه به وردپرس اسباب کشی کرده، مبارک باشه و این طور مسائل .

7- لوگوی سمت چپ هم کار همین خانم اخوانه ، که از پشت همین تریبون ازش متشکرم. {ابته اون تصاویر رو خودم گذاشتم کنارش}

8- احتمالا قالب/غالب/گالب وبلاگ رو به زودی عوض می کنم.

9- نظرات رو هم از این به بعد دوباره جواب میدم.

10- اتفاقی نظرم کاملا نسبت به محسن نامجو عوض شد و حتما در مورد این اتفاق می نویسم.

با سپاس کاوه گیــــلانی

یکی از سوالاتی که در گذشته دور در ذهنم می چرخید این بودکه برق چه شکلی و اگر این موجود کسی را بگیرد حتما موی سر سیخ می شود یا نه ! کسی هم نبود که این سوال را به درستی بتواند جواب بدهد و اگر هم به درستی جواب میداد من متوجه نمی شدم . دوران ابتدایی بود فکر کنم از آنجایی که پدر و مادر من هر دو شاغل بودند معمولا برنج را در پلوپز برقی می پختم، بی دردسر بود  ته دیگ خوشمزه ای داشت. یک بار نمی دانم چه شد که خواستم وقتی پلوپز روشن را تمیز کنم، دستمال خیس بود ، و باز هم نمی دانم نمی دانم چه شد ناگهان چیز غریبی سر انگشتانم را حس کرد! جالب بود ، دستم را کشیدم و نگاه کردم دیدم چیزی نبود! دوباره انگشت اشاره را چسباندم با مکث بیشتری دیدم همان حس تا مچ دست آمد ! گفتم عجب چیز جالبی است و در یک حرکت کودکانه و البته احمقانه و صد البته جوگیرانه با دو دست گرفتم بدنه پلوپز را و … آن حس جالب و دوست داشتنی تا آرنج دو دست آمد! در سال های بعد فهمیدم که این حس عجیب و غریب همان برق گرفتگی بود که من می خواستم بدانم چگونه است! در همان لحظه های از خود بیخود شدن درک کردم که  بعضی چیز ها را در زندگی نمی توان دید و باید حتما حسشان کرد و البته نباید انتظار داشت که دلنشین از آب در بیاید.

—————————————————————————————————-

لنگ نویس:

1- دست گل هایی که به آب داده ام کم نیستند، در گذشته نمونه های کوچکی را نوشته بودم.

2- کودکانه قدیمی تر را هم ببینید.

3- گفته بودم که این کودکانه ها ادامه ارد ولی پیوسته نیستند، شما هم اگر کودکانه ای دارید بنویسید.

4- میر حسین در شهر ها خوب توانسته نظر مثبت مردم را جلب کند ولی با روستاها چه می خواهد بکند؟

5- قهرمانی بارسلونا هم که چیز جدیدی نیست ، به هر حال مبارکمان/شان/تان باشد.

6- کامنت ها را هم به زودی جواب می دهم.

با سپاس کاوه گیــــــلانی