هادی مرد میدان های بزرگ…

ورزش رزمی، جنگ بدون تیراندازی است « جرج اورول»

راستش قرار بود مطلب دیگری بنویسم ولی نتوانستم بی تفاوت از افتخار هادی ساعی بگذرم… همه کم و بیش از اتفاقات المپیک چه قبل از آن و چه بعد از آن آگاه هستیم، شاید این وسط کمتر کسی فکر می کرد که ورزشکار طلایی ما در پکن هادی ساعی باشد.

و اما هادی ساعی ، راستش فکر می کنم در حال حاضر اگر بین ورزشکار ها بتوانیم کسی را پهلوان خطاب کنیم کسی نیست جز هادی ساعی ، فکر نکنید که جو گیر مدال طلای هادی شده ام، نه…

شاید بعضی ها یادتان باشه و بعضی ها هم نه، زمانی که زلزله بم اتفاق افتاده بود هادی ساعی خیلی غیر منتظره همه مدال هایش را بخشیده بود به مردم بم… بدون هیچ حرف و حدیثی… به مردم ایران بخشیده بود ، مردمی که هادی خود را مدیون آنها می دانست… مردمی در تمامی مسابقات با هر برد هادی خوشحال می شدند و با هر باختش غمگین…

در طول مسابقات المپیک ورزشکاران ما فعلی را صرف کردند که انتظارش را نداشتیم ولی هادی فعل خواستن را صرف کرد…

هادی ثابت کرد که تنها خواستن است که انسان را به هدفش می رساند… نه دعا !نه ائمه اطهار ! هادی ثابت کرد که اراده در کنار ایمان موفق است چون هیچ کدام به تنهایی موفقیت را به ارمغان نمی آورد!

راستش وقتی صحنه آخر مسابقه هادی را دیدم بی یاختیار گریه ام گرفت… حس غروری داشتم به ایرانی بودنم… به اینکه هادی هموطن من است…

هادی جان خسته نباشی ،  واقعا خسته نباشی… می دانم که دلت را شکستند و می خواستند خودت را هم بشکنند ولی تو ایستادگی کردی و ثابت کردی که مرد میدان های بزرگ هستی…

دوستت داریم و برایت آرزوی موفقیت می کنیم…

——————————————————-

لنگ نویس:

1- یک فتحی هم در همین مورد نوشته!

2- رفتار هایی که با هادی شده بود قبل از المپیک من رو یاد حرف های علی معلم می انداخت!

3- روز پزشک هم با یک روز تاخیر به همه پزشک های ایران به خصوص وردپرسی ها  مبارک!

4- قرار بود یه روز نوشت بذارم که هادی مقدم تر بود!

5- قهرمانی هادی ساعی رو به جامعه تکواندو مخصوصا به آبجی های خودم تبریک ویژه می گم!

با سپاس کاوه گیــــــلانی